ฉันได้ติดต่อขอความช่วยเหลือเพื่อนของฉัน ที่เรียนอักษรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วยกัน ดร. กรรณิการ์ จรรย์แสง ให้ช่วยแปลภาษาไทยเป็นภาษาฝรั่งเศส 29 กุมภาพันธ์ 2539 นำจดหมายจารุณีไปให้กรรณิการ์ที่บ้าน เพื่อน ก็งงที่เห็นจารุณี ยิ่งอ่านจดหมายก็ยิ่งงงใหญ่ แต่เพื่อนฉันไม่ซักถามอะไรสักคำ ที่จะทำให้คนตอบลำบากใจ กรรณิการ์นัดจารุณีไปรับจดหมายวันที่ 3 มีนาคม 2539 ฉันพอใจที่ได้สิ่งต่าง ๆ ที่จารุณีอยากจะส่งผ่านไปให้พ่ออยู่ในมือ ทั้งจดหมายภาษาไทย จดหมายที่แปลเป็นภาษาฝรั่งเศสและรูปต่างๆ ของจารุณี โทฯนัดคุณชองตัล ว่าเราสองคนขอเข้าไปพบเพื่อนำจดหมายฝากต่อส่งไปให้พ่อและเพื่อเล่า รายละเอียดต่าง ๆ ให้ฟัง

10.00 น. วันที่ 7 มีนาคม 2539 จารุณีและฉันก็ไปพบคุณชองตัลที่แอร์ฟรานซ์ จารุณีเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพ่อเท่าที่ทราบจากแม่ให้คุณชองตัลฟัง ว่าเคยมีเพื่อนแม่มาช่วยติดต่อแอร์ฟรานซ์ ส่งข่าวให้พ่อรู้ว่ามีลูก หลังจากติดต่อแล้ว เพื่อนแม่ไปบอกแม่ว่า พ่อได้ส่งเงินมาให้แล้ว และนำเงินไปให้แม่ติดกัน 3 เดือน เดือนละ 20 ฟรังก์ และจากนั้นเพื่อนแม่ก็หายไป และไม่เคยได้พบกันอีกเลยจนบัดนี้ แต่เรื่องเหล่านี้จารุณีทราบตอนที่เพิ่งไปซักถามแม่เมื่อจะเริ่มค้นหาพ่อ เพราะแต่เดิม แม่จะบอกจารุณีเพียงว่าจำไม่ได้ มันนานมาแล้ว รูปที่มีอยู่ เพียงหนึ่งใบพร้อมชื่อ แม่ก็ไม่ได้เป็นคนให้จารุณี ยายเป็นคนเก็บรูปนี้ไว้ พอจารุณีโต ยายจึงนำมาให้แล้วบอกว่านี่คือพ่อ ในช่วงนั้นจารุณีก็พยายามติดต่อตามที่อยู่ที่ได้มาพร้อมรูป แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ และคิดว่าหมดหวังไปแล้ว คุณชองตัลฟังจารุณีเล่าเรื่องทั้งหมดและถามจารุณีว่า พ่อเขามีลูกชื่อคาโรลีนใช่ไหม จารุณีบอกว่าไม่เคยทราบ และพยายามครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้รับฟังจากแม่ซึ่งก็น้อยเต็มที

คุณชองตัลก้มลงหยิบของจากใต้โต๊ะและบอกว่าจะให้ดูอะไร สิ่งที่หยิบขึ้นมาเป็นซองกระดาษแล้วก็หยิบของในซองออกมา ซึ่งเป็นรูปเด็กผู้หญิงลูกครึ่งในวัยสามขวบเศษ น่ารักน่าเอ็นดูหลายใบด้วยกัน มีตัวหนังสือเขียนชื่อคาโรลีน จารุณีจ้องมองอย่างตกตะลึง และก็ได้พร่ำพูดว่า "นี่เปิ้ล นี่เปิ้ล" จารุณีจดจำรูปต่าง ๆ ได้ แม้ชื่อเพื่อนสมัยเด็กที่เป็นลูกฝรั่งที่ถ่ายด้วยกันในรูปก็ยังจำได้ สิ่งมหัศจรรย์เหลือเชื่อได้เกิดขึ้นต่อหน้า นี่มันอะไรกัน ในซองนั้นยังมีซองกระดาษแก้วเล็ก ๆ ห่อปอยผมสีน้ำตาลทองของจารุณีตั้งแต่ยังเด็กอยู่ด้วย คนจิตใจดีอย่างคุณชองตัลยังมีอยู่ในสังคมของเรา อยู่แต่ว่าเราจะโชคดีไหมที่ได้พบ

เมื่อได้รับฟังเรื่องราวที่ฉันติดต่อมาทางโทรศัพท์ คุณชองตัลก็รีบเช็คดูพนักงานที่อยู่ในสมัยปี พ.ศ. 2504-2505 ช่วงที่ Mr. Desneiges ทำงานที่เมืองไทย จึงได้โทฯหาคุณวีระ แก้วลำภู ที่ทำงานอยู่ในช่วงเวลาใกล้เคียงตอนนั้น คุณชองตัลถามว่า จำ Mr. Desneiges ได้ไหม คุณวีระจำได้ดี และเล่าให้ฟังว่า มีผู้หญิงมาพบคุณเจริญ อำไพพิทักษ์วงศ์ ที่เป็นหัวหน้าคุณวีระ และนำรูปเด็กมาให้ว่าเป็นลูกสาวของ Mr. Desneiges เพื่อจะหาทางติดต่อ Mr. Desneiges ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็คงจะเป็นเพื่อนแม่ของจารุณี ตามที่จารุณีได้เล่าให้ฟัง คุณเจริญเก็บรูปพร้อมปอยผมนี้มาตลอดจนเกษียณ จึงฝากเรื่องราวทั้งหมดไว้ที่คุณวีระเผื่อว่าจะมีการสืบหาเรื่องพ่อกันอีก คุณวีระเก็บรูปทั้งชุดไว้ แม้สำนักงานจะย้ายถึงสองครั้ง ก็ยังรักษาของสำคัญนี้เป็นอย่างดี คุณชองตัลจึงบอกคุณวีระว่าลูกสาวเขาตามหาพ่อแล้ว โดยยังไม่บอกว่าเป็นใคร คุณวีระว่าจะส่งของทั้งหมดมาให้คุณชองตัลและถามว่าลูกสาว Mr. Desneiges โตขึ้นสวยไหม คุณชองตัลบอกว่าสวย คุณวีระว่าดีที่จะช่วยเขาตามหาพ่อ วันรุ่งขึ้น ของทั้งหมดก็มาอยู่ในมือคุณชองตัล

ไม่น่าเชื่อ สิ่งสำคัญรอคอยอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาสามสิบกว่าปีเพื่อรอการติดตาม การค้นพบ การพิสูจน์ แต่เวลาที่ถูกกำหนดไว้ให้เริ่มต้นค้นหาพ่อ เพิ่งมาเริ่มกันตอนนี้ ใจฉันคิดไปว่าถ้าจารุณีมีโอกาสตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่วัยรุ่น ที่จะค้นหาพ่อของเขา วงการบันเทิงอาจไม่มีนางเอกชื่อ จารุณี สุขสวัสดิ์ เขาอาจได้ไปอยู่ฝรั่งเศส ได้เรียนหนังสือมาก ๆ ได้เรียนศิลปะอย่างที่ใฝ่ฝัน แล้วฉันก็หยุดคิด เพราะทุกคนมีกรรมเป็นของตนเองที่ถูกกำหนดไว้ จารุณีบอกว่ารูปในชุดนี้ ปอยผมที่เก็บแบบนี้เคยเห็นที่แม่ และรับปากว่าจะรีบหาพร้อมส่งมาให้คุณชองตัลเพื่อยืนยันกัน คุณชองตัลบอกกับฉันทีหลังว่าไม่ต้องเล่าอะไร ไม่ต้องส่งรูปมายืนยัน ก็เชื่อทุกอย่าง เพราะเด็กในรูปนั้น จารุณีชัด ๆ

คุณชองตัลเคยเห็นรูปคล้าย ๆ กันบางรูปในหนังสือบันเทิง โชคดีของจารุณีเป็นอย่างมากที่ได้พบผู้มีเมตตา และเราได้มาขอความช่วยเหลือถูกคน ตอนแรกที่คุณชองตัลถามว่า Mr. Desneiges มีลูกชื่อคาโรลีนใช่ไหม ก็เพื่อเช็คดูว่าจารุณีรู้ชื่อตัวเองตอนเด็ก ๆ ไหม จารุณีบอกว่าไม่เคยมีใครเรียกชื่อนี้เลย เรียกแต่เปิ้ล เลยเป็นปริศนาว่าชื่อนี้ที่เขียนบนรูป ใครเป็นคนตั้ง คุณชองตัลเล่าว่า จารุณีเป็นนักแสดงหญิงคนเดียวที่ลูกชายชอบมาก ติดตามดูภาพยนตร์ตั้งแต่เด็ก ๆ พอฉันโทฯ เรียนให้ทราบว่าจะตามหาพ่อให้จารุณี คุณชองตัลจึงยินดีช่วยอย่างมาก อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น บางครั้งเรื่องจริงก็ยิ่งกว่านิยาย ยิ่งกว่าละครน้ำเน่า ลูกชายคุณชองตัลชื่อ หนึ่ง ยอดขวัญ ลุลิตานนท์ ตอนนี้เรียนอยู่ที่ฝรั่งเศส คุณชองตัลบอกว่าหนึ่งทราบต้องดีใจมาก และคงยิ่งดีใจที่ทราบว่าพ่อของจารุณีเป็นคนแอร์ฟรานซ์ เช่นเดียวกับแม่ของหนึ่ง

ฉันมีความสุขมากที่เรื่องดำเนินมาถึงขนาดนี้ อยากให้จารุณีได้พบพ่อเร็ว ๆ แล้วเราก็เริ่มต้นรอคอย คอยเวลาที่จดหมายฉบับแรกที่จารุณีเขียนจะถึงมือพ่อ ได้แต่คาดเดาต่าง ๆ นานา ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร และจะโต้ตอบจดหมายมาอย่างไร คงจะแปลกใจ ดีใจ ตื่นเต้น หรือจะ...คิดไม่ออกแล้ว เริ่มนับวันนับเดือนรอคอย โทฯถามคุณชองตัลเป็นระยะ ๆ แต่คำตอบที่ได้คือ ยังไม่ทราบเรื่องอะไรจากทางฝรั่งเศสเลย หรือ Mr. Desneiges อาจจะไม่เชื่อ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับผิดชอบอะไร ก็สุดจะรู้ได้ ใจหนึ่งฉันก็คิดว่า เราอาจทำให้เขาลำบากใจมาก เพราะเขาก็มีครอบครัวของเขาอยู่ที่ฝรั่งเศส

จนวันที่ 8 พฤศจิกายน 2539 คุณชองตัลได้เบอร์โทรศัพท์บ้าน Mr. Desneiges ที่ฝรั่งเศส จากคนที่ช่วยค้นหาให้ รอเวลาให้เป็นช่วงบ่ายที่ปารีส จึงตัดสินใจโทฯ ไปหา ก็เป็นช่วงกลางคืนที่เมืองไทย วันที่9 พฤศจิกายน 2539 ก่อนโทรศัพท์ คุณชองตัลซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ คุกเข่าสวดอ้อนวอนแม่พระเพื่อให้ได้พูดกัน Mr. Desneiges การอ้อนวอนครั้งนี้ คุณชองตัลบอกว่าอ้อนวอนอย่างสุดชีวิตจิตใจ คุกเข่าบนพื้นกระดาน ไม่คุกเข่าบนพรมให้สะดวกสบาย กลัวว่า Mr. Desneiges อาจไม่อยู่บ้าน กลัวว่าจะไม่รับสาย หรืออยู่แล้วรบสายแล้วก็กลัวจะวางหูไม่ยอมพูดด้วย แต่ใจหนึ่งคุณชองตัลก็คิดไว้แต่แรกว่า ถ้า Mr. Desneiges เป็นพ่อจารุณีจริง ๆ คงจะไม่ใช่คนร้าย เพราะเท่าที่รู้จักกันและสัมผัส จารุณีเป็นคนดี Mr. Desneiges รับสายทันที แล้วก็ดุจริง ๆ ถามว่าเธอเป็นใคร เธอโทฯมาทำไม ทำไมต้องโทฯมา

พอเล่าเรื่องให้ฟัง Mr. Desneiges บอก ไม่เคยมีลูกที่เมืองไทย คุณชองตัลรับบอกไปว่า ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นลูก แต่เขาอยากพบคุณมาก เพราะเขาได้ข้อมูลจากแม่ เขาเห็นรูปและมีชื่อคุณอยู่ เลยอยากจะเจอ Mr. Desneiges บอกว่า ถ้าเขาอยากจะมาก็เอาเขามากับเธอซิ แต่ฉันไม่มีที่อยู่ให้นะ เธอล่ะ เคยมาฝรั่งเศสไหม คุณชองตัลรีบจัดการให้ทุกเรื่องลงตัวบอก Mr. Desneiges ไปว่าไม่เป็นไร ฉันมีลูกเรียนอยู่ที่นี่ ให้เขาอยู่กับลูกฉันได้ แล้ว Mr. Desneiges ก็ถามต่อว่าเขาเป็นคนดีหรือเปล่า คุณชองตัลรีบรับรองว่าจารุณีเป็นคนดี เขาเป็นนักแสดงนะ และฉันก็รู้จักเขาผ่านทางสื่อต่าง ๆ Mr. Desneiges สำทับว่า เขาไม่มาทำความเดือดร้อนให้ฉันนะ ฉันแก่แล้วและย้ำว่า ถ้ามาจะต้องมากับเธอ ให้เขียนส่งข่าวว่าจะมาเมื่อไหร่ จากนั้นจึงทำให้ทราบว่า Mr. Desneiges อายุ 78 ปีแล้ว และสุขภาพก็ไม่ค่อยดี ผ่านการผ่าตัดมาถึง 7 ครั้ง

เรานัดกันเดินทางที่ว่างพร้อมกันทั้ง 3 คน จารุณีและฉันไม่ทราบจะขอบคุณคุณชองตัลอย่างไร จึงจะเท่าพระคุณที่คุณชองตัลช่วยจัดการเรื่องราวมาโดยตลอด ฉันบอกจารุณีว่า เพราะการเป็นคนดี การต่อสู้ชีวิต ความอ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้ผู้ใหญ่เมตตา ช่วยเหลือ ต่อจากนี้ให้ยึดมั่นในความดีตลอดไป ใช้ชีวิตให้รอบคอบ มีสติ และที่สำคัญต้องกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ เราเป็นคนมีพ่อมีแม่ มีคนรัก คนหวังดี คนห่วงใย จะใช้ชีวิตล่องลอยไปตามยถากรรมไม่ได้แล้ว จากการคบคุ้นกับจารุณีตลอดมาเห็นว่า เขาเป็นคนใช้อารมณ์ และใช้ใจตัดสินเรื่องราวต่าง ๆ มากกว่าเหตุผล บางเรื่องก็หลงทาง และพลาดไปอย่างน่าเสียดาย

16 มกราคม 2540 เราเดินทางไปฝรั่งเศส จารุณีตื่นเต้นมากที่จะได้พบพ่อ Mr. Desneiges ได้โทฯมาหาคุณชองตัลที่เมืองไทย ว่าเมื่อเราไปถึง ให้โทฯไปหาที่บ้าน 17 มกราคม เราถึงปารีสตอนหกโมงเช้า ต้นเดือนมกราคม อากาศยังหนาวเย็น จารุณีมือเย็นเฉียบ และบอกว่าตื่นเต้นมาก น้องหนึ่งลูกชายของคุณชองตัลมารับเรา พร้อมกับคุณลุง Claude พี่ชายคุณชองตัล นั่งรถไปที่พักของน้องหนึ่ง เราพูดคุยกันไปตลอดทาง เพราะทุกสิ่งเหนือการคาดเดา คุณชองตัลบอกจารุณีให้เตรียมใจไว้ว่า แม้จะมาถึงปารีสแล้วก็อาจจะไม่ได้พบนะ ชายสูงอายุวัย 78 ปี อาจจะเปลี่ยนใจอะไรได้ง่ายดาย ถ้าเป็นเช่นนี้ ฉันคงสงสารจารุณีมากทีเดียว ในเครื่องบิน ฉันได้บอกจารุณีว่าอย่าวาดภาพพ่อสวยหรู สิ่งที่จะได้พบเป็นอย่างไรไม่อาจรู้ได้ จากข้อมูลที่ได้ว่าเคยผ่าตัดถึง 7 ครั้ง เราอาจจะได้ไปหาเขาที่ที่พัก เขาอาจจะนอนอยู่กับเตียง มีสายระโยงระยาง ฉันคิดตามภาพที่เคยเห็นเวลาไปเยี่ยมคนเจ็บ จารุณีตั้งใจไว้ว่า สภาพไหน ก็จะทำใจและรับได้ทั้งหมด เพราะพ่อคือคนที่จารุณีค้นหาาตลอดชีวิต

เมื่อถึงที่พัก คุณชองตัลโทฯไปหา Mr. Desneiges คุยกันยาวเป็นภาษาฝรั่งเศสที่เราฟังไม่รู้เรื่อง Mr. Desneiges นัดให้เราไปทานอาหารกลางวันด้วยที่โรงแรม Georges V เราเดินทางไปด้วยรถแท็กซึ่ และตื่นเต้นมาก ในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ถึงห้องอาหาร พนักงานต้อนรับมาถามเราว่านัดกับ Mr. Desneiges ใช่ไหม เชิญให้เรานั่งที่โต๊ะ เรานั่งรอด้วยความกระวนกระวาย ฉันคาดการณ์ว่า Mr. Desneiges คงจะแอบดูมาจากมุมใดมุมหนึ่ง ถ้าสามคนหน้าลาวเหมือนกันหมด ไม่มีหน้าตาลูกครึ่ง แกคงจะไม่โผล่มาให้พบ

17 มกราคม 2540 วันแรกในชีวิตที่จารุณีพบพ่อ แวบแรกที่ได้เห็น สุภาพบุรุษท่าทางภูมิฐาน ดูดี แข็งแรงกว่าวัย เดินมุ่งมาที่โต๊ะที่เรานั่งกันอยู่ เหมือนในรูปที่ฉันเห็นจนชินตา แต่ชราไปตามวัย ฉันใจเต้นแรง จารุณีคงจะมีความรู้สึกหลายอย่างปั่นป่วนอยู่ในหัวใจ ฉันเห็นจารุณีมองจ้อง Mr. Desneiges ตาไม่กระพริบ ความรู้สึกเหมือนจะดูดดื่มกับภาพที่เห็นตรงหน้าให้เข้าไปแนบแน่นอยู่ในหัวใจ ฉันแพ้ภาพพวกนี้ เห็นใจ สงสารจารุณีมาก ไม่ใช่เฉพาะภาพที่เห็นเท่านั้น แต่เมื่อชายผู้นี้ปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเรา เรื่องราวต่าง ๆ ของจารุณีตั้งแต่วัยเด็กหวนกลับมาแจ่มจ้าในความรู้สึกของฉัน ในใจเราปั่นป่วน แต่สภาพภายนอกเงียบสนิท

จนเมื่อได้ยิน Mr. Desneiges และคุณชองตัลทักทายกัน แล้วคุณชองตัลแนะนำจารุณีและฉันให้ Mr.Desneiges รู้จัก Mr. Desneiges ดูสงบ ควบคุมอารมณ์มาก ไม่มีคำถาม คำพูด ไม่มีแววตาสิ่งพิเศษส่งมาที่จารุณีเลย การพูดคุยกันเป็นเรื่องการเลือกรายการอาหารมื้อนั้น เพราะเห็นส่งเมนูกันไปมา แล้วเราก็ได้ยินบทสนทนาเป็นภาษาฝรั่งเศส ที่คงเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไปที่ไม่เกี่ยวกับจารุณี หรือเหตุการณ์สำคัญที่สุดของจารุณีในวันนี้ ฉันคิดภาพแบบหนังไทย ละครไทย ไว้ว่าพ่อลูกคงโผเข้าหากัน กอดจูบกันหลังจากที่ไม่เคยพบกันเลยชั่วชีวิต ภาพที่เห็นจริง ๆ บรรยากาศการสนทนาแบบการทูตที่เรียบ ๆ ดูมีพิธีรีตอง ทำให้ฉันค่อนข้างผิดหวัง นึกถึงหัวใจจารุณี ไม่รู้จะคิดอย่างไรอยู่ ฉันปรายตาไปมอง เห็นจารุณีจ้องดู Mr. Desneiges มาเล่าให้ฟังทีหลังว่า ได้จ้องดู ตา หู จมูก ปาก คิ้ว คาง มอง ๆๆๆ แล้วพูดกับตัวเองว่า นี่หรือคือคนที่เราค้นหามาตลอดชีวิต จารุณีมองดูอยู่ตลอดเวลา Mr. Desneiges คงจะสังเกตเห็น แกยกมือจารุณีขึ้นไปจูบ ฉันก็น้ำตาจะไหล

ทานอาหารเสร็จ ก็ยังไม่มีอะไรมาเข้าเรื่องเกี่ยวข้องกับจารุณีสักนิด ไม่มีคำถามอะไรสักประโยค คงจะเป็นการเริ่มต้นที่ยากมากสำหรับทุกคน หลังอาหาร จารุณีมองของที่เตรียมไปหลายกล่อง ทั้งกล่องเงิน เนคไท ตุ๊กตาโบราณ พวงมาลัย รูป แต่ Mr. Desneiges เหมือนจะทำตัวไม่ถูก มีท่าทางละล้าละลัง ฉันเลยบอกจารุณีว่า เดี๋ยวเราตามไปส่งให้เขาที่รถก็แล้วกัน ฉันเตรียมกล้องถ่ายรูปไว้ถ่ายนาทีประวัติศาสตร์ตอนลูกพบพ่อ แต่มาดสงบเงียบขรึมของ Mr. desneiges ถ้าฉันยกกล้องกดชัตเตอร์ แกคงจะตระหนกตกใจ ก็เลยระงับความตั้งใจไว้แค่นั้น

พอทานกลางวันเสร็จ Mr. Desneiges ชวนเขาไปที่พัก ไปดื่มกาแฟ ไปไหนก็ไปกัน อยากให้จารุณีได้อยู่กับเขานาน ๆ ให้สมกับที่รอคอยมาชั่วชีวิต ออกจากโรงแรม ฉันไม่ปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป ระหว่างที่ Mr. Desneiges เดินมาขนาบด้วยคุณชองตัล กับจารุณี ฉันรีบเดินไปตั้งหลัก แล้วก็เริ่มถ่ายรูป Mr. Desneiges ชะงักการเดิน รีบดึงคุณชองตัลมาใกล้ ๆ ให้ในภาพมีทั้ง 3 คน แกคงหวาดระแวงตัวแกเอง เพราะตั้งแต่พบเห็น ยังไม่ได้ถามไถ่เรื่องราวอะไรกันเลย

Mr. Desneiges ขับรถเปอร์โยสีเขียวกะทัดรัด แกคุยไม่หยุดกับคุณชองตัลที่นั่งคู่กันข้างหน้า ฉันนั่งข้างหลังกับจารุณี จารุณีหน้าบานแฉ่งยิ้มอยู่ตลอดเวลา แววตาระยิบระยับ เขาคงมีความสุขมาก ฉันดีใจกับเขาจริง ๆ ที่มีวันนี้ เวลานี้ บ้าน Mr. Desneiges อยู่ชานเมืองปารีส แกขับรถสวิงสวายมาก ขับไปคุยไป ชี้ชวนให้ดูสองข้างทาง บางทีก็หันมาพูดกับเราสองคนเป็นภาษาอังกฤษ เวลาจะเล่าเรื่องสถานที่ หรือถนนหนทางที่ขับผ่าน

อพาร์ทเมนท์เล็ก ๆ ชั้น 1 จัดไว้อย่างสวยงาม เป็นที่อยู่ของ Mr. Desneiges แกอยู่คนเดียวที่นี่ การแต่งงานสองครั้งเลิกกันไป จารุณีมีพี่ชายและน้องสาวร่วมบิดาอยู่ที่ฝรั่งเศส Mr.Desneiges พาเราไปในห้องรับแขก จารุณีมอบของทั้งหมดให้ Mr.Desneiges ถามจารุณีว่า เขียนมาในจดหมายไม่ใช่หรือว่า ถ้าได้พบกัน อยากจะกอด จูบ ฉันสักครั้ง จารุณีวางของทั้งหมด ค่อย ๆ ขยับตัวไปกอด และหอมแก้ม Mr. Desneiges ที่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มันเป็นภาพแห่งความประทับใจจริง ๆ ใครจะนึกว่าจะมีวินาทีนี้...ที่จารุณีรอคอย ความฉงน กังวล คลางแคลง ค่อย ๆ จางไปจากสีหน้าของ Mr. Desneiges ทำให้เราค่อยคลายใจลงบ้าง Mr. Desneiges ดูรูปจารุณีที่เตรียมมาให้ ดูไปก็มองหน้าจารุณีไป อย่าว่าแต่เราเลยที่สับสน Mr. Desneiges เองก็คงจะรู้สึกแปลก ๆ ที่อยู่ ๆ มีลูกสาวโตเท่านี้ วันนี้เรายังไม่พูดไม่เล่าอะไร Mr. Desneiges ก็พูดอ้อม ๆ ยังไม่ซักถามอะไรสักคำ แต่อย่างน้อยแกคงจะมีความรู้สึกวางใจว่าเราไม่ใช่พวกหลอกลวง อยู่กันนานพอสมควร เราก็กลับโดย Mr. Desneiges เป็นคนขับรถมาส่งที่ที่พัก เหนื่อยกันมากจากการเดินทางอันยาวนาน กรุงเทพฯ-ปารีส แต่ 17 มกราคม 2540 เรานอนหลับด้วยความอิ่มเอมใจ...จารุณีคงยินดี

เมื่อ Mr. Desneiges วางใจพวกเรา แกก็ดูสบายขึ้น ถามเรื่องราวของจารุณีและรับรู้ว่าเป็นนักแสดง ร้องเพลง ถ่ายรูป ลงหนังสือ ขอให้จารุณีร้องเพลงภาษาไทยให้ฟัง จารุณีร้องเพลงโปรดของตัวเอง "คือหัตถาครองพิภพ" เพราะละครเรื่องนี้ที่เป็นจุดเริ่มต้นของการตามหาพ่อ Mr. Desneiges ซักถามเรื่องจารุณีเพิ่มเติมทุกวันที่พบกัน และพยายามรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับจารุณี การเดินทางครั้งนี้ Mr. Desneiges จะจ่ายค่าเครื่องบินให้จารุณี วันไปทานกลางวันที่โรงแรม Meridien Mr. Desneiges ก็พยายามยัดเยียดเงินฟ่อนโตให้จารุณี แต่จารุณีไม่ยอมรับ เพราะไม่อยากได้อะไรเลยแล้วแกก็อยากพาไปซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ หรู ๆ จะได้พาไปทานอาหารร้านโก้ ๆ จารุณีก็ไม่ยอมรับอะไรสักอย่าง นี่เป็นข้อดีของจารุณี ตั้งแต่รู้จักกันมา ฉันไม่เคยเห็นเขาอยากได้อะไรของใครเลย เขามีแต่อยากให้ ให้จนบางครั้งก็เกินไป ยิ่งถ้าใจอ่อนเมื่อไหร่แล้วละก็ เขาให้จนหมดเนื้อหมดตัว

บ่ายวันหนึ่งไปเดินเล่นที่ NotreDame de Paris ข้างหน้าเป็นหมุดใจกลางปารีส บอกจารุณีว่าให้ไปเหยียบที่หมุดแล้วอธิษฐานดี ๆ นะ จะได้กลับมาพบพ่ออีก เมื่อพบกันแล้วทุกอย่างก็หยุดอยู่เท่านั้น ไม่มีบทสรุป ไม่มีข้อสัญญา ข้อผูกพันอะไรทั้งสิ้น วันจะจากเราไปทานกลางวันด้วยกันแล้วพา Mr. Desneiges ไปส่งที่คลีนิค ทุกคนล่ำลากัน Mr. Desneiges บอกว่า จะใช่ลูกหรือไม่ใช่ลูก เขาก็รักจารุณีแล้ว นั่งเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ อย่างมีความสุข ทั้ง ๆ ที่ได้พบแล้ว เจอตัวจริงแล้วแต่จากนี้ไปจะเป็นอย่างไรไม่รู้ จารุณีได้รับโทรศัพท์จาก Mr. Desneiges ทันทีที่ถึงเมืองไทย แกจะมาพบจารุณีที่กรุงเทพฯ 12-20 กุมภาพันธ์ ช่วงวันเกิดจารุณี Mr. Desneiges ตื่นเต้นที่ได้กลับมาอีกครั้ง หลังจากไปเมื่อ 35 ปีที่แล้ว มาถึงก็จำอะไรไม่ได้เลย นึกได้แต่เพียงภาพคลองเล็ก ๆ ดอกบัวในคลอง คงจะเป็นทางไปดอนเมือง

ที่เมืองไทย คุณขวัญจิตร ลุลิตานนท์ สามีของคุณชองตัล ให้ความกรุณากับจารุณีเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ไปรับ Mr. Desneiges ที่สนามบิน ดูแลพาไปเที่ยว ไปทานอาหาร ในวันที่จารุณีและฉันไม่ว่าง และในวันเกิดจารุณี ก็ให้พวกเราไปทานข้าวที่บ้าน บุญคุณของแต่ละท่านที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ทดแทนในชาตินี้ไม่หมดจริง ๆ เราพา Mr. Desneiges ไปเที่ยวตามวัด ตามวัง ที่นักท่องเที่ยวคงจะต้องไปดู ไม่ว่าไปที่ไหน ก็จะต้องมีคนมาถามว่า คุณจารุณีมากับคุณพ่อหรือคะ จารุณียิ้มไม่ตอบอะไร ปรียานุชรับรู้เรื่องราวมาโดยตลอด เชิญ Mr. Desneiges คุณขวัญจิตร คุณชองตัล มาทานข้าวเย็นที่บ้านในวันหนึ่ง นุชทำวีดีโอสั้น ๆ ประวัติจารุณีตั้งแต่วัยเด็ก ภาพยนตร์เรื่องแรกที่เล่น และเรื่องอื่น ๆ จนมาถึงละครคือหัตถาครองพิภพ ที่เราสามคนแสดงด้วยกัน Mr. Desneiges บอกว่าดีใจที่จารุณีมีเพื่อนที่ใกล้ชิด และฝากฝังฉันไว้ว่าโปรดช่วยดูแลจารุณีด้วย

เวลาไม่กี่วันที่ Mr. Desneiges อยู่เมืองไทย ก็ยิ่งสร้างความผูกพันพ่อลูก บอกไว้ว่าให้เราไปหาที่ปารีสอีกไปอยู่นาน ๆ ไปอยู่ที่อพาร์ทเมนท์ของแกนะ สิ่งใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นกะทันหันในชีวิตของผู้สูงอายุ นอกจากความสับสนแล้วอย่างน้อยก็มีกิจกรรมต่อเนื่องให้ได้ทำ Mr. Desneiges เขียนจดหมาย และโทรศัพท์มาเมืองไทยตลอดเวลา แล้วก็ส่งตั๋วเครื่องบินมาให้จารุณีไปฝรั่งเศสในช่วงวันเกิดแกในเดือนสิงหาคม

จารุณีไปฝรั่งเศสครั้งที่สองในปีนี้ 14-21 สิงหาคม โดยมีคุณขวัญจิตรไปด้วย เพราะคนอื่นๆ ติดงานกันหมด ฉันก็เพิ่งกลับจากอเมริกา และต้องถ่ายละครต่อทันที ก่อนไปเราได้พูดกันถึงเรื่องดี.เอ็น.เอ เพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด เพื่อให้ไม่มีอะไรกังขาในใจ คุณขวัญจิตรกรุณามาก รีบเป็นธุระตรวจสอบให้ว่าที่ไหนทำบ้างในเมืองไทย

แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ดลบันดาลให้ทุกอย่างราบรื่น วันหนึ่งคุณขวัญจิตรไปงานสังสรรค์เพื่อนเก่าโรงเรียนอัสสัมชัญ ได้พบเพื่อนที่ไม่พบกันมานานแสนนาน คุยกันไปมา จึงรู้ว่าเพื่อนเป็นหัวหน้าภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งเป็นที่ทำลายพิมพ์ดี.เอ็น.เอ ดร. ภิญโญ พานิชพันธ์ ทำไมทุกอย่างลงตัวหมดเช่นนี้ กรรมดีของจารุณีที่ได้สะสม ส่งผลมาประคับประคองชีวิตเขาให้ผ่านพ้นอุปสรรคต่าง ๆ ไปได้ คุณขวัญจิตรเป็นผู้เจรจากับ Mr. Desneiges โดยจารุณีแสดงความบริสุทธิ์ใจเซ็นเอกสารกับทนายความของ Mr. Desneiges ว่าถึงแม้พิสูจน์แล้วจะใช่สายเลือดที่แท้จริง ก็จะไม่ขอเรียกร้องสิทธิ์ใด ๆ เลย เพื่อให้ Mr. Desneiges วางใจ จารุณีเชื่อเต็มหัวใจว่า Mr. Desneiges เป็นพ่อ แต่ทำดี.เอ็น.เอ ก็เพื่อให้ Mr. Desneiges มั่นใจ

จารุณีกลับมาเมืองไทย รอความหวังขั้นต่อไปคือการทำดี.เอ็น.เอ เพื่อพิสูจน์ความจริงในขั้นสุดท้าย 30 สิงหาคม-5 กันยายน 2540 Mr. Desneiges ตามกลับมาเมืองไทยเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ การทำดี.เอ็น.เอ ต้องทำทั้งพ่อ แม่ และลูก เมื่อ Mr. Desneiges พบแม่จารุณีครั้งแรก ก็ดูเหมือนคลับคล้ายคลับคลา ก็จากกันไป 35 ปี โดยไม่มีการติดต่อกันเลย และแม่ก็ตัวใหญ่ขึ้น พบกับ Mr. Desneiges ครั้งแรก แม่เป็นแม่บ้านฝรั่ง เพื่อนแม่ที่ทำงานบ้าน Mr. Desneiges ทำงานไม่ไหวให้แม่ไปช่วย พ่อและแม่จึงพบกัน เราไปที่มหาวิทยาลัยมหิดลอย่างเงียบ ๆ คุณขวัญจิตรพา Mr. Desneiges ไป ฉันไปกับจารุณีและแม่ ดร. ภิญโญได้ขอให้ ดร. วิชัย บุญแสง ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้เป็นผู้จัดการให้

1 กันยายน 2540 เจาะเลือดทำลายพิมพ์ดี.เอ็น.เอ Mr. Desneiges ถามฉันตลอดเวลาว่าทำไมแม่จารุณีตั้งครรภ์แล้วไม่ติดต่อไป ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เดี๋ยวก็ถาม เดี๋ยวก็ถาม ฉันบอกไปว่าเดี๋ยวจะไปหาคำตอบให้ เมื่ออยู่กันตามลำพัง ฉันถามแม่จารุณี แม่ก็ยืนยันว่า ไม่บอกเขา เพราะกลัวเขามาพรากเอาลูกไป

2 กันยายน ดึกมากแล้ว คุณชองตัลให้โทฯ หาที่บ้าน ฉันรีบโทฯไปทันที คงมีข่าวอะไรแน่ ๆ คุณชองตัลเสียงใสบอกว่าผลพิสูจน์ออกมาแล้ว ใช่ ฉันดีใจมากจริง ๆ กับผลพิสูจน์ครั้งนี้ ที่ติดตามเรื่องราวกันมาเป็นปี การรู้ที่มาที่ไปของตัวเอง การมีครบพ่อครบแม่ คงจะทำให้ชีวิตส่วนที่จารุณีรู้สึกว่าขาดหายไปได้ถูกเติมให้เต็มเสียที นับแต่นี้ ปมด้อยที่มีอยู่ในใจคงเบาบางลง เมื่อหัวใจเต็มแล้ว จารุณีคงมีความสุขขึ้นบ้าง หากรู้จักสงบ...พอ และไม่วิ่งไขว่คว้าหาสิ่งที่อยู่ไกลตัวตลอดเวลา ถามคุณชองตัลว่าบอกจารุณีหรือยัง คุณชองตัลบอกว่า บอกคุณจิ๊คนแรก ฉันเรียนคุณชองตัลว่า พรุ่งนี้จะให้จารุณีฟังจากคุณชองตัลเอง ฉันคิดไว้ว่า ที่ที่จารุณีจะรับรู้เรื่องพ่อน่าจะเป็นที่ลับตาคน เพราะอารมณ์หลากหลายคาดเดาไม่ถูก คงจะเกิดขึ้นแน่

3 กันยายน หลังทานข้าวกลางวันกับ Mr. Desneiges ฉันขับรถอยู่กับจารุณี บอกจารุณีให้โทฯหาคุณชองตัล คุณชองตัลบอกจารุณีว่า มีเรื่องจะบอก จารุณีถามว่าน้องหนึ่งจะมาหรือคะ คุณชองตัลบอกว่า ทราบผลแล้ว ออกมาใช่นะคะ จารุณีส่งเสียงดังอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่ โอ้ย ดีใจจังเลยค่ะ แล้วขอบคุณคุณชองตัลที่บอกข่าวดีที่สุดนี้ พอวางหู จารุณีก็เริ่มร้องไห้ เป็นการร้องไห้ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ต่างๆ มากมาย กว่าจะมาถึงเวลาตรงนี้ใช้เวลารอคอยถึง 35 ปี กับชีวิตที่หนักหนาสาหัสสากรรจ์ จารุณีคนเก่ง...ประคับประคองชีวิตตัวเองได้ดีมาถึงเพียงนี้ 4 กันยายน ทานข้าวเย็นที่บ้านคุณชองตัล Mr. Desneiges กระวนกระวายใจมาก คุณชองตัลเป็นคนบอกข่าวดีนี้ Mr. Desneiges หน้าแดงซ่าน ลุกขึ้นกอดจูบจารุณี ความคลางแคลงใจหมดสิ้นแล้วในหัวใจของ Mr. Desneiges ฟังชายชราพูดแล้วฉันก็สงสารมาก Mr. Desneiges บอกจารุณีว่า จำไว้ตลอดเวลานะว่ามีพ่ออยู่ฝรั่งเศส ถ้าฉันตายไปคงจะไปเยี่ยมหลุมศพฉันบ้าง แล้วบอกกับฉันว่า อย่าทิ้งจารุณีนะ เพราะ "คือหัตถาครองพิภพ" ที่ทำให้เราสองคนได้พบกัน มีกิจกรรมชีวิตดี ๆ ร่วมกัน และฉันคิดว่าในส่วนหนึ่ง ฉันได้ทำหน้าที่เพื่อนมนุษย์ที่ดีแล้ว ตามหาพ่อ...ให้เพื่อน

จากนิตยสารดิฉัน ฉบับที่ 497 15 พฤศจิกายน 2540